นี่ก็เป็นคลิป Hiyaya คอนเสริ์ตที่ทำให้เราคลั่งดงบังได้ถึงเพียงนี้ แบบว่ามิกกี้น่ารักสุดๆ >_< ชอบค่ะ

อิอิ ชอบค่ะ เอาหล่ะๆสาธยายมาเยอะแระไปดูสัมภาษณ์ดงบังกานดีกว่า เริ่มจากคนแรกเลยพี่ใหญ่ของเรา แจจุงค่ะ

Hero JeJung

วันนี้แจจุงช่วยเล่าเรื่องตอนที่คุณเกิดให้ฟังหน่อยได้มั้ย

อ้าได้ครับ (ไม่รู้ทำไมแจจุงถึงได้เขินชะเหลือเกิน) อ้อ ไม่รู้ทำไมวันนี้ผมถึงได้รู้สึกตื่นเต้นกว่าปกติ (ยิ้ม)

ฮ่าๆๆๆ ทำไมหล่ะ

ไม่รู้เหมือนกันครับ (ยิ้ม) ไม่รู้ทำไมผมถึงได้เขินขนาดนี้ (ยกมือขวาขึ้นมาปิดปาก) อ๊าก คอยเดี๋ยวนะครับ ผมเขินจะแย่อยู่แล้ว (ยิ้ม)

ฮ่าๆๆๆ คุณนี่คือแจจุงจริงๆ เหรอเนี่ย ไม่ว่าใครที่เจอคุณครั้งแรกจะต้องคิดว่าตัวคุณเป็นคนที่ดูดีที่สุดในวง และคิดว่าคงจะเป็นคนที่มีนิสัยไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ แต่จริงๆแล้วคุณก็ดูเป็นคนที่ขี้อายมากที่สุดในวงนะเนี่ย (ยิ้ม)

ฮ่าๆๆ ใช่แล้วครับ ผมหน่ะขี้อายที่สุดในวง ปกติแล้วจะสัมภาษณ์ด้วยกันทั้ง 5 คน ผมจะไม่ค่อยเขินมากนัก แต่นี่มันสัมภาษณ์เดี่ยวนี่ครับ (ยิ้ม)

ได้ยินมาว่าแจจุงมีพี่สาว 8 คนใช่มั้ย พอมีแจจุงเป็นลูกชายคนแรก คุณพ่อคุณแม่คงจะดีใจมากเลยสินะ

ใช่แล้วครับ คุณพ่อกับคุณแม่อยากมีลูกชายมาตลอด ทุกครั้งที่คุณแม่ตั้งท้องท่านจะพูดว่า " ครั้งนี้ขอให้เป็นลูกชายด้วยเถอะ " แต่ลูกก็ออกมาเป็นผู้หญิงตลอด ผมคิดว่ายิ่งมีสมาชิกในครอบครัวมากเท่าไหร่ก็ยิ่งสนุกและมีความสุข ถึงอย่างนั้นคุณพ่อก็อยากได้ลูกชายมาดูแลครอบครัวแทน พอผมเกิดมาคุณแม่เล่าว่า คุณพ่อคุณแม่ดีใจมากจนตระโกนกันลั่นไปหมด แต่ผมก็ไม่ใช่คนที่เข้มแข็งที่สุดในหมู่พี่น้องนะฮะ ถึงจะเป็นผู้ชายคนเดียวก็เถอะ นอกจากนี้ผมยังต้องเป็นคนคอยส่งสารให้พวกพี่ๆเสมอด้วยครับ (ยิ้ม) น่าสงสาร

งั้นตั้งแต่ที่แจจุงเกิดมา คุณก็ทำให้ทุกคนมีแต่ความสุขสินะ ใช่มั้ยคะ

สำหรับผม ผมรู้สึกได้ว่าตัวเองมีความสุขจริงๆ พี่สาวคนโตของผมอายุ 40 ปีแล้ว อายุห่างจากผมตั้ง 2 รอบ ซึ่งผมก็อายุน้อยที่สุด คุณพ่ออายุ 61 ปี และคุณแม่ก็อายุ 60 ปีแล้วครับ ตั้งแต่อายุเท่าผมคุณแม่ก็ตั้งท้องมาตลอด บางครั้งผมก็คิดสงสารคุณแม่ ท่านเองก็บอกเหมือนกันว่าลำบากมาก ผมเคยได้ยินท่านบอกว่า ต้องอุ้มท้องแล้วยังต้องเลี้ยงพวกเราทั้งหมด ผมเคยคิดแต่ว่า " ต้องขอบคุณคุณแม่มากๆ ที่ทำเพื่อพวกเราขนาดนี้ " และคิดอยู่เสมอว่าจะต้องเป็นคนดีและตั้งใจ

ถ้าอย่างนั้นคุณพภ่อคุณแม่ของพวกเพื่อนๆ ก็ตั้องมีอายุน้อยๆกันทั้งนั้น แจจุงโตมากับคุณพ่อคุณแม่ที่มีอายุมากไม่เคยรู้สึกถึงช่องว่างของอายุบ้างหรือคะ

มีบ้างครับ เพราะว่าครอบครัวของเราเป็นครอบครัวใหญ่ คุณพ่อและคุณแม่จึงต้องออกไปทำงานด้วยกันทั้งคู่ ทำให้ไม่มีเวลาดูแลพวกเรามากนัก บางครั้งก็เหงามาก แต่เป็นเพราะผมอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เข้าใจกันดีจึงไม่ค่อยคิดว่า " ฉันไม่มีอิสระเอาชะเลย " ตั้งแต่พี่สาวคนโตไปจนถึงพี่สาวคนที่ 5 ถ้าไม่แต่งงานกันเร็ว ก็ไปเรียนมหาลัย ผมจึงอยู่กับพี่สาวคนที่ 6,7 และ 8 ผมเองก็อยากมีเวลาอยู่กับคุณพ่อคุณแม่ มากกว่านี้อีกหน่อย แต่ท่านทั้งสองยุ่งมาก เวลาที่จะพบหน้ากันยังไม่ค่อยมีเลยครับ ผมรู้ว่าท่านทั้งสองตั้งใจจะเลี้ยงพวกเราอย่างเปิดกว้าง ไม่ว่าผมจะทำอะไรท่านก็ให้ผมทำให้สิ่งที่ผมอยากทำ เมื่อตอนที่ผมเรียนอยู่ ป.6 พ่อเคยพูดกับผมว่า " ถ้าลูกมีความมั่นใจอย่างแน่วแน่ ก็ลองไปค้นหาทางของตัวเองดูเถอะนะ "ดังนั้นผมจึงเริ่มทำงานเป็นเด็กส่งหนังสือพิมพ์เพื่อหาประสบการณ์ให้ตัวเอง และตอนอยู่ม.ต้น ก็ทำงานเป็นคนส่งไก่ ผมทำงานพิเศษมาหลายอย่างเลยครับ

ยอดเยี่ยมไปเลย คงจะมีคนไม่น้อยเลยที่คิดว่าแจจุงเป็นคนกล้าหาญ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคุณเติบโตมาอย่างนั้นด้วย ว่าแต่รักครั้งแรกของแจจุงเกิดขึ้นเมื่อไหร่คะ

เกิดขึ้นตอนอนุบาลครับ เธอเป็นเด็กผู้หญิงที่อยู่ห้องดอกกุหลาบ เป็นเด็กที่ให้ความรู้สึกว่าใสซื่อและน่ารักมากๆ ตอนนั้นผมยังไม่รู้เรื่องรักหรือเรื่องของการสารภาพรัก แค่มองเธอก็ทำให้ใจเต้นแล้ว (ยิ้ม) แต่ว่าหลังจบจากโรงเรียนอนุบาล เราไปเรียนโรงเรียนประถมคนละที่ รักครั้งแรกของผมก็จบลงตรงนั้นครับ เป็นเรื่องที่น่าเสียดายเหมือนกันนะ (ยิ้ม)

อืม เป็นอย่างนั้นนั่นเอง (ยิ้ม) แล้วตอนเด็กๆแจจุงเคยฝันไว้ไหมว่าอยากเป็นอะไร

ผมฝันอยากเป็นเจ้าของร้านชุปเปอร์มาร์เก็ต เพราะไม่ว่าเมื่อไหร่เกิดอยากกินขนมที่อยู่ในร้าน ผมก็จะสามารถกินได้จนพอใจครับ (ยิ้ม)

ความคิดของคุณน่ารักจังเลย (ยิ้ม) แจจุงวาดรูปเก่งออก ไม่คิดอยากจะเป็นนักวาดการ์ตูนบ้างหรอคะ

ผมชอบวาดรูป แต่ว่าไม่เคยคิดอยากเป็นนักวาดการ์ตูนเลย ผมเล่นแบดมินตันเก่งด้วยนะครับ แต่ก็ไม่มีความฝันที่อยากจะเป็นนักแบดมินตันมืออาชีพเหมือนกัน

แล้วเริ่มสนใจการร้องเพลงตั้งแต่เมื่อไหร่คะ

ตอนที่อยู่ชั้น ม.2 ครับ ก่อนหน้านั้นผมไม่ได้สนใจอะไรเป็นพิเศษ อาจเป็นเพราะเสียงของผมมันออกจะห้าวเลยทำให้ไม่ชอบร้องเพลงสักเท่าไหร่ แต่ว่ามีอยู่ครั้งนึงผมได้ดูพวกรุ่นพี่ H.O.T ในโทรทัศน์ ผมก็ชื่นชอบพวกรุ่นพี่เค้ามาก ทำให้ผมคิดอยากจะร้องเพลง ดังนั้นตอนอยู่ ม.3 ผมจึงลอง/ไปหออดิชั่นดู แต่ว่าโชคไม่ดีที่ตกรอบ หลังจากนั้นผมเลยตั้งใจฝึกซ้อมมากขึ้น และลองไปออดิชั่นอีกครั้งตอนขึ้นไฮสคูลปี 1 ซึ่งครั้งนี้ก็ผ่านครับ จึงต้องย้ายมาอยู่โซลคนเดียว

ตอนอายุ 15 หน่ะเหรอ

ใช่ครับ บ้านผมถ้าเปรียบเทียบกับญี่ปุ่นแล้ว ก็เหมือนกับเราอยู่กันที่นาโกยา และถ้าผมคิดว่าต้องตั้งใจฝึกฝนเพื่อเป้าหมายที่เรียกว่าศิลปิน ก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องย้ายมาอยู่โซลเป็นครั้งแรกที่ผมต้องอยู่คนเดียว และก็ยังไม่แน่ใจด้วยว่าจะก้าวต่อไปในเส้นทางของศิลปินได้จริงๆ หรือเปล่า แต่เพื่อสิ่งนั้นมันจำเป็นต้องทำครับ ยังไงก็ตามตอนนั้นก็ลำบากมากอยู่เหมือนกัน แต่ว่านั่นเป็นก้าวแรกของความฝัน ผมจึงไม่อยากทิ้งขว้างมันไป ตอนนั้นก็เลยต้องทำงานพิเศษหาเลี้ยงตัวเองไปด้วย และยังต้องซ้อมร้องเพลงกับซ้อมเต้นไปด้วย ก็ค่อนข้างเลวร้ายพอดูเลยครับผมมีพี่น้องหลายคนจึงไม่อยากรบกวนคุณพ่อคุณแม่มากนัก ได้แต่ทำงานพิเศษหาเงินใช้เอง

ช่วงเวลา 1 ปีครึ่งที่ตั้องฝึกนั้น บางครั้งก็ต้องทำงานจนไม่สามารถไปซ้อมเต้นหรือซ้อมร้องเพลงได้ ตอนนี้ผมก็อยากจะกลับไปแก้ไขช่วงเวลาเหล่านั้นครับ มันลำบากมากก็จริง แต่ว่าผมไม่คิดที่จะละทิ้งความฝันแม้สักครั้งเดียวถ้ามาคิดเอาตอนนี้ ผมว่าช่วงเวลาเหล่านั้นทำให้ตอนนี้ผมรู้สึกมีความสุข และมันก็เป็นพลังผลักดันทำให้ผมได้เป็นดองบังชินกิอย่างเช่นทุกวันนี้ได้ครับ

เป็นอย่างนั้นน่ะเอง แจจุงหน่ะเป็นน้องคนสุดท้องในบรรดาพี่น้องทั้งหมด แต่ว่าในวงนั้นกลับตรงกันข้ามเลย แจจุงกับยุนโฮเป็นพี่ใหญ่ คุณทั้ง 5 คนพยายามเรื่อยมาจนตอนนี้ก็เดบิวท์ในฐานะดงบังชินกิแล้ว เคยรู้สึกมั้ยว่านิสัยของตัวเองแตกต่างไปจากเมื่อก่อน

ผมเคยรู้สึกอย่างนั้นครับ บางครั้งผมก็คิดถึงความยากลำบากสมัยที่ยังเป็นนักร้องฝึกหัดในสังกัด SM Town และคิดถึงพวกเราที่เป็นเหมือนกับครอบครัวที่ตั้งใจและพยายามกันเรื่อยมาจนมีวันนี้ได้ ก็เหมือนกับที่คุณพูดนั่นแหล่ะครับ ผมเป็นน้องคนสุดท้องในบ้านผม แต่ผมเองก็ต้องมีจิตสำนึกอยู่เสมอว่าในสมาชิกวงเราทั้งหมด ผมเป็นพี่ใหญ่ ในตอนแรกที่เราทั้ง 5 เดบิวท์ด้วยกัน ก็อยากจะทำความฝันอันยิ่งใหญ่ของพวกเราให้สำเร็จให้ได้ครับ เพราะคิดอย่างนั้นพวกเราจึงถูกความฝันนำทางมาถึงตอนนี้ ส่วนยุนโฮเป็นลีดเดอร์ของวง เขาจึงต้องดูแลทุกอย่างในวง ส่วนตัวผมเองผมก็ตั้งใจจะปกป้องสมาชิกเท่าที่จะทำได้ แต่ว่าบางครั้งผมก็มีช่วงเวลาที่ลำบากเลยทำให้ไม่สามารถคิดถึงเรื่องของคนอื่นๆได้

เมื่อฟังเรื่องราวอย่างนี้จากแจจุงแล้ว ฉันเข้าใจแล้วกับคำพูดที่สมาชิกในวงคนอื่นๆ พูดถึงแจจุงว่า "อ่อนไหวง่าย"

ครับ ใช่แล้ว(ยิ้ม) แต่ว่าตั้งแต่เพลง "The Way U Are"(ซิงเกิ้ลที่ 2 ในเกาหลี)ผมก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก ตอนที่เป็นนักร้องฝึกหัดอยู่ในต้นสังกัดเหมือนกับว่าผมกำลังท่องเที่ยวไปโดยที่มองไม่เห็นทางข้างหน้า แต่ตอนนี้ผมมีเพื่อนในวง มีแฟนๆและทีมงานที่คอยช่วยเหลือสนับสนุน ทำให้ผมเข้มแข็งขึ้นครับ

แล้วอะไรที่เป็นพลังให้แก่คุณสมัยที่ยังเป็นนักร้องฝึกหัดอยู่ในต้นสังกัดล่ะคะ

จิตใจที่บอกว่า " อยากร้องเพลง" และการเป็นพี่ใหญ่ซึ้งมีความฝันที่ตั้องตั้งใจฝึก มันกลายเป็นพลังให้กับผม ถึงแม้ว่ามีหลายคนบอกให้ผมล้มเลิกความาตั้งใจนั้น แม้กระทั่งตอนนี้ได้รวมกันเป็นดงบังชินกิแล้วก็ยังมีคำถามเข้ามาอยู่เสมอว่า "เดบิวท์แล้วพวกเราจะสานฝันของเราให้สำเร็จได้หรือ?" แต่ในขณะเดียวกันก็มีคนที่มีความฝันเหมือนๆกัน คอยใส่ใจกับจิตใจและร่างกายที่เหนื่อยล้าของพวกเรา นอกจากนี้พวกเรายังเห็นอกเห็นใจซึ่งกันและกัน ทำให้เราเข้าใจกันอย่างมาก มาจนถึงตอนนี้ผมยืนอยู่ในฐานะพี่ใหญ่เลยอยากจะเป็นพลังใจให้กับทุกๆคนครับ

ก่อนหน้านี้แจจุงเคยพูดเอาไว้ว่า " ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ก็อยากจะย้อนไปตอนสมัยเป็นนักร้องฝึกหัด " ทำไมถึงอยากย้อนกลับไปในสมัยที่ตัวเองลำบากที่สุดด้วยหล่ะ

เพราะว่าผมชอบที่จะมีหัวใจที่ตั้งใจทำอะไรสักอย่างเพื่อจะจับเป้าหมายไว้ให้ได้ครับ แน่นอนว่าตอนนี้ผมยังมีหัวใจแบบนั้นอยู๋ แต่ว่าตอนนี้ผมอยู่กับเพื่อนๆในวงทำให้ความรู้สึกอย่างนั้นไม่แรงเหมือนเก่า ผมว่าหัวใจแบบนั้นมันยอดเยี่ยมมากนะ บางครั้งก็คิดว่าผมต้องเลียนแบบความตั้งใจเดิมให้ได้ ถึงตอนนี้จะรู้สึกมีความสุขมาก แต่ยังมีบางอย่างยังไม่น่าพอใจชะทีเดียวหรอกครับ

ไม่ทราบว่าคุณอยากจะกลายเป็นผู้ใหญ่แบบไหน ถ้าคิดในฐานะที่เป็น คิมแจจุง

ในฐานะที่เป็น "คิมแจจุง" นั้นผมอยากเป็นคนที่รับอารมณ์ต่างๆของคนอื่นๆได้เสมอ ไม่ว่าคนนั้นจะเศร้าใจหรือดีใจ และอยากเป็นคนที่ได้รับการไว้ใจจากคนอื่นๆ ที่ไม่ว่าเค้าร้องไห้หรือดีใจ ก็อจยากให้ผู้คนเข้ามาหาผมได้เสมอครับ

แล้วในฐานะที่เป็น Hero (แจจุง) สมาชิกวงดงบังชินกิหล่ะ

ในฐานะ "ยองอุง" ผมคิดวย่าผมจะต้องเป็นศิลปินที่ตั้งอกตั้งใจอยู่เสมอเหมือนๆกับสมาชิกในวงทั้ง 4 คนครับ เพราะว่าในขณะที่สมาชิกทุกคนเหฝ้นอกเห็นใจซึ่งกันและกัน แต่ละคนก็ต้องมีความพยายามในฐานะที่เป็นดงบังชินกิ ผมจึงอยากจะเป็นศิลปินที่พัฒนาขึ้นอย่างยอดเยี่ยมและจะไม่ยอมแพ้ ผมอยากให้กลุ่มเราส่องแสงเจิดจรัสออกมาครับ

ที่มา จากหนังสือ Seoul Street ขอบคุณมากๆค่ะ

เป็นไงคะ ฮีโร่ของเรานี่ก็เข้มแข็งใช่เล่นนะ แต่จิตใจนี่สิเข้มแข็งกว่าเป็นไหนๆ ได้อ่านแล้วนับถือจริงๆ คนเราอ่ะนะถ้าอยากได้อะไรต้องไขว่ขว้าและพยายาม ถึงแม้จะได้มันมาแล้วก็อย่าหยุดจงก้าวต่อไปเรื่อยๆ สู้ๆ ทุกคน

ไหนๆก็พูดถึงแจจุงชะยาวเหยียดแระ แต่ไม่เอาคลิปแจๆๆของเราลง เดี๋ยวเจ๊แกน้อยใจ อิอิ ยิ่งขี้งอนอยู่ด้วย

วันนี้เอาเพลง I'm sorry I love you มาลงใครได้ดูเรื่องนี้แล้วมั่ง ถ้าใครยังไม่ได้ดูขอบอกว่าต้องรีบไปดูเลยแหล่ะ เพราะเรื่องนี้เศร้ามากๆ ซึ้งสุดๆเลย ถ้าใครอยากจะโหลดเพลงนี้ไปฟังก็คลิกที่นี่ค่ะ ดาวโหลดเพลง Snow Flakes