Max Changmin

เราชอบเสียงแมกซ์มากๆเหมือนกันทั้งเพราะและมีพลังไปในตัว เห็นเก่งๆแบบนี้ไม่ว่าจะเรื่องเรียน หรือเรื่องร้องเพลงก็ไปได้สวย แต่ใครจะคิดหล่ะว่าแมกซ์เองก็ต้องพยายามอย่างสุดๆเหมือนกัน พอเราได้อ่านบทสัมภาษณ์ของแมกซ์ก็นับถือชะจริงๆ คงกดดันมากๆเลย แต่ยังไงก็สู้ต่อไปน๊า น้องรัก~

Changmin Practicing on Vimeo

คนที่สองของเราเป็นน้องคนสุดท้องของวงก็คือ

Max Changmin

ชังมินมีพี่น้องกี่คนคะ

ผมมีพี่น้อง 3 คนครับ ผมเป็นพี่คนโต มีน้องสาวอีก 2 คน แต่เพราะในดงบังชินกินั้นผมเป็นน้องเล็กสุดเลย ทำให้รู้สึกแปลกๆครับ (หัวเราะ)

คุณเคยได้ยินคุณพ่อคุณแม่เล่าเรื่องตอนคุณเกิดให้ฟังบ้างมั้ย

เคยครับ ท่านเคยเล่าว่าก่อนที่ผมจะเกิดท่านฝันถึงเรื่องเรื่องนึง ที่เกาหลีเค้าบอกว่าความฝันนั้นเรียกว่า "แทมง" (ความฝันที่ทำให้รู้ว่าจะตั้งครรภ์)เป็นความฝันที่น่าอัศจรรย์ที่ไม่มีในโลกของความเป็นจริง เป็นฝันที่เกี่ยวกับเด็กที่กำลังจะมาเกิดหน่ะครับ

แล้วคุณแม่ได้เล่าหรือเปล่าว่าฝันอะไรบ้าง

คุณแม่เล่าว่าอยู่ๆวันหนึ่งก็เดินเข้าไปในป่า ท่านเห็นต้นแอปเปิ้ลอยู่ไกลมากๆ ท่านจึงเดินไปดู บนต้นมีลูกแอปเปิ้ลสีเขียวลูกใหญ่ห้อยอยู่สูงขึ้นไปประมาณ 50 ซม. ได้มั้งครับ ขณะที่คุณแม่กำลังเด็ดแอปเปิ้ลผลนั้นท่านก็ตื่นครับ ความหมายของความฝันนั้นจนถึงเดี๋ยวนี้ก็ยังไม่รู้แน่ชัด ผมเองก็อยากรู้มากครับว่ามันหมายความว่าอะไร (ยิ้ม)

ค่ะ (ยิ้ม) แล้วตอนเด็กๆ ชังมินเป็นเด็กแบบไหนคะ

ผมเป็นเด็กร่าเริงมากๆเลยครับ และก็ชอบเล่ยนกีฬามากๆด้วย

เคยได้ยินมาว่าชังมินเป็นคนขี้อายมากๆเลยนี่

ตอนเด็กๆผมเป็นเด็กร่าเริงมากก็จริง แต่สำหรับคนที่พบกันครั้งแรกผมขี้อายจนแทบไม่สามารถคุยกับคนคนนั้นได้เลยครับ แต่ว่านิสัยอย่างนั้นค่อยๆเปลี่ยนไปหลังจากที่มาเป็นดงบังชินกิครับ

แต่ว่าวันนี้ชังมินก็ตอบคำถามในการสัมภาษณ์ได้ดีตั้งแต่แรกหนิ ไม่เห็นจะเหมือนคนขี้อายเลยสักนิดเดียว

ครับ ในตอนนี้ผมจะเป็นคนที่พูดกับคนอื่นๆก่อนได้ เป็นเพราะว่า แฟนๆ ทีมงาน และพี่ๆในวงให้ความรักกับผม ทำให้ผมสามารถเปิดใจได้ครับ

ถ้าอย่างนั้นมีเรื่องไหนในสมัยเด็กๆ ที่คุณจำได้แม่นยำที่สุดบ้างคะ

คงเป็นเรื่องตอนที่ผมอยู่ ป.3 ครับ ตอนนั้นผมไปลื่นล้มที่ลานเล่นสกีทำให้เข้าข้างขวาบาดเจ็บ ต้องเข้าเฝือกอยู่ 7 เดือน เลยได้ลิ้มรสชาติของความลำบากครั้งแรกในชีวิต

ใส่เฝือกกว่าครึ่งปี ทรมานแย่เลยสินะ

ใช่แล้วครับ จากบ้านผมถึงโรงเรียนผมใช้เวลาเดินมาตั้งแต่ 30 นาทีตั้องใช้ไม้เท้าตลอดเวลาที่ไปโรงเรียน ลำบากจริงๆครับ ดังนั้นเมื่อปีที่แล้ว(2005) ที่พี่แจจุงได้รับบาดเจ็บ ผมรู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดและลำบากอย่างนั้นมาแล้ว ก็สงสารพี่เค้าจับใจเลยครับ

ชังมินหน่ะเล่นกีฬาเก่ง ถ้าอย่างนั้นก็ต้องป็อปปูลาร์ในหมู่สาวๆ น่ะสิ

ไม่เลยครับ แทบจะไม่ป็อปปูลาร์เลย (ยิ้ม) ผมเป็นเด็กที่ชอบออกกำลังกายและวิ่งเล่นก็จริง แต่ว่าต่อหน้าสาวๆแล้วผมจะเขินอายมากๆ แล้วตอนนี้ก็เป็นโรคขี้อายขั้นรุนแรงด้วย เมื่อตอนเด็กๆช่วงที่มีรักคครั้งแรกก็เหมือนกัน ผลสุดท้ายผมก็ไม่ได้สารภาพรักกับเธอ จำได้ว่าตอนที่เธอมีแฟน ผมเสียใจมากเลยครับ (ยิ้ม) ช่วงที่ผมชอบเธอนั้นประมาณ 200 วันมั้ง (ยิ้ม) ช่างเป็นความรักที่ว่างเปล่าจริงๆ (ยิ้ม)

ฮ่าๆๆ ความคิดแบบนั้นถ้าไม่ใช่เด็ก ก็คิดไม่ได้หรอกนะนั่น (ยิ้ม) ความคิดอย่างนั้นสมกับเป็นความคิดของชังมิน ที่น่าเชื่อถือจริงๆ (ยิ้ม)

อย่างนั้นหรอครับ (ยิ้ม) ผมไม่เคยพูดกับเธอแม้แต่คำเดียว ไดพ้แต่มองอยู่ห่างๆแล้วก็คิอว่าเธอสวย อย่างเดียวเท่านั้นครับนิสัยจริงๆของเธอผมก็ไม่รู้ เพียงแต่ว่าเธอเป็นคนร่าเริงและป็อปปูลาร์มากๆ ทั้งกับเด็กผู้ชายและกับเด็กผู้หญิงด้วยกันเอง

แล้วถ้าอย่างนั้นชังมินมีโอกาสได้พบรักกับเสียงเพลงครั้งแรกเมื่อไหร่หล่ะ

ตอนผมอยู่ ม.ต้นครับ ตอนนั้นได้ดูเอ็มวีของ Boyll men เพลง The color ofLove ทางโทรทัศน์ ก็เกิดสนใจในเรื่องดนตรีขึ้นมาทันที ผมมองเห็นโอกาสและคิดว่าตัวเองก็อยากเล่นดนตรีเหมือนกัน ตอนนั้นหน่ะแทบจะไม่รู้จักดนตรีเอาชะเลยและก็ไม่ค่อยได้ฟังเพลงด้วยครับ แต่ว่าเมื่อได้ฟังเพลงนั้นชีวิตของผมก็เปลี่ยนไป ตอนนี้ก็ด้วยทำให้นอกจากเวลานอนแล้ว ผมก็ฟังเพลงอยู่ตลอดเวลาเลย ไม่ว่าจะตอนอาบน้ำผมก็ยังต้องเปิดเทปฟังไปด้วย

สุดยอดเลย แล้วความฝันของชังมินในตอนนั้นคืออะไรหรอ

โปร์ดิวเซอร์ของสถานีโทรทัศน์หรือไม่ก็นักวิทยาศาสตร์ครับ ถ้าไม่ได้เป็นทั้งสองอย่างนั้นกำอยากเป็นผู้ประกาศข่าว กับนักข่าวกีฬา เหตุผลที่อยากเป็นนักข่าวกีฬาก็เพราะว่าผมจะได้ดูกีฬาที่ผมชอบได้เสมอ (ยิ้ม)

ฮ่าๆๆ จนถึงตอนนี้ความคิดของชังมินก็ยังเป็นเด็กอยู่ดีนั่นแหล่ะ (ยิ้ม) ถ้าอย่างนั้นคุณเข้ามาสังกัดนี้ได้อย่างไรล่ะคะ

ช่วงปิดเทอมฤดูหนาวตอนม.3 ขณะที่ผมกำลังเดินอยู่เผอิญไปเจอกับแมวมองคนนึง เค้าชวนให้ผมไปออดิชั่น ซึ่งก็เป็นต้นสังกัดที่ผมอยู่ในตอนนี้นั่นแหล่ะครับ ซึ่ง SM Town มีนักร้องที่มีชื่อเสียงมาก ตอนที่เค้าเดินเข้ามาพูดกับผม ผมก็ยังสงสัยอยู่ว่า " จริงๆ หรอ เป็นฉันแน่หรอ? " แต่ว่าเมื่อกลับมาถึงบ้านแล้วก็บอกเรื่องนี้กับคุณแม่ คุณแม่บอกว่า " ถ้าคิดว่ามันสนุกก็ทำไปเถอะลูก "

ดังนั้นก็เลยได้รับรางวัลชนะเลิศในการออดิชั่นใช่มั้ยคะ

ครับ ตอนนั้นหน่ะตกใจมาก แต่ก็ดีใจด้วยครับ

ตั้งแต่นั้นมาทำให้มีโอกาสได้เดินอยู่บนเส้นทางของนักร้องอย่างเต็มตัวใช่มั้ยคะ

ใช่แล้วครับ แต่ว่าในตอนแรกก็ยังไม่คิดว่าตัวเองจะกลายเป็นศิลปินได้ ตอนนั้นผมคิดเพียงว่านี่ก็เป็นประสบการณ์อีกอย่างนึงที่จะทำให้ผมเป็นโปรดิวเซอร์ของสถานีโทรทัศน์ได้ เลยคิดว่าจะเลิกเรียนดีมั้ย และเพื่อให้ได้เป็นโปรดิวเซอร์ของสถานีโทรทัศน์ ผมก็เลยสอบเพื่อลงเรียนวิชา Post Modern ด้วยครับ

เยี่ยมไปเลย ถ้าอย่างนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คิดอยากจะเป็นศิลปินอย่างเต็มตัว

คงจะตั้งแต่ในเดือน มิถุนายน 2003 ครับ

เข้าใจแล้ว (ยิ้ม) ถ้างั้นตอนเดือนมิถุนายน 2003 ก็ต้องมีเหตุการณ์อะไรบางอย่างที่ทำให้อยากเป็นศิลปินหน่ะสิ

ตัวผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันครับ อยู่ๆก็อยากเป็นศิลปินขึ้นมาชะเฉยๆ ไม่มีอะไรเป็นพิเศษจริงๆ ตัวผมเองยังรู้สึกแปลกใจ นี่คงเป็นพรหมลิขิตละมั้งครับ

คุณพ่อคุณแม่เห็นด้วยใช่มั้ยที่ชังมินเข้ามาสู่โลกของวงการดนตรีแบบนี้

ไม่เลยครับ คุณพ่อเป็นคนเข้มงวดมาก จึงไม่เห็นด้วยที่ผมเข้ามาในวงการเพลง ถ้าเกรดผมตกท่านก็จะไม่ให้ผมทำงานในวงการเพลงครับ ดังนั้นผมจึงต้องเรียนหนังสือด้วย เตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยด้วย และก็เป็นนักร้องฝึกหัดด้วย ผมต้องพยายามทำทั้ง 3 อย่างนั้นให้ดีๆ พร้อมๆกันครับ แต่ละวันๆ มันทรมานเอามากๆ แต่ว่าผมไม่อยากทิ้งเส้นทางของการเป็นศิลปิน ผมเลยพยายามมาตลอด

ถ้าอย่างนั้นถ้าคุณอยากทำงานเพลงต่อไป คุณก็ต้องเรียนให้ได้ดีใช่มั้ยหล่ะ

ใช่ครับ คุณพ่อของผมเป็นครูสอนภาษาเกาหลี ดังนั้นในความคิดของท่านก็อยากให้ผมเป็นครูเหมือนกับตัวท่านด้วย คุณพ่อเองนั้นเปิดใจมากขึ้น แต่ก็ยังพูดขึงขังเหมือนเดิมว่า " ต้องทำให้ได้ดีทั้งสองอย่าง " ถ้าไม่มีคำพูดอย่างนั้นของคุณพ่อ ผมก็คงจะไม่สามารถอดทนกับตารางงานที่แน่นอย่างนี้ได้หรอกครับ

แต่คุณแม่เห็นด้วยกับการที่มาออดิชั่นนี่นา

คุณแม่เห็นท่าทีของผมที่กระตือรือร้น ท่านก็คอยพูดเกลี้ยกล่อมคุณพ่อให้ครับ ท่านรับฟังถึงความลำบากของผมและคอยให้พลังแก่ผม ทำให้ผมพยายามมากยิ่งขึ้นครับ

แล้วน้องๆหล่ะพวกเธอคงเป็นแฟนศิลปินในต้นสังกัดคุณบ้างหล่ะ พวกเค้าไม่คาดหวังให้พี่ชายเป็นนักร้องบ้างหรอ

ไม่เลยครับ น้องๆไม่ได้คาดหวังเลย พวกเค้าไม่สนใจเรื่องดนตรี หรือเพลงด้วยซ้ำ แต่ว่าเค้าก็คอยสนับสนุนผมที่ตั้งใจ

เคยคิดที่อยากจะเลิกทำบ้างมั้ย

เคยคิดครับ ผมชอบเพลงก็จริง แต่ว่าการซ้อมเต้นมันยากมาก อยากจะหนีไปซะก็หลายครั้งครับ

แล้วอะไรเป็นสิ่งที่คอยหนุนใจชังมินหล่ะ

คงเป็นแรงเชียร์ของคุณแม่และคำพูดของคุณพ่อที่ว่า " ต้องทำให้ได้ดีทั้งสองอย่าง" ครับ

แล้วเพื่อนๆ หล่ะ?

ก่อนหน้าที่ผมจะเริ่มฟังเพลง ผมก็รู้จักแต่เรื่องเรียนเท่านั้น เพื่อนๆที่ผมคบส่วนมากก็เป็นเด็กอย่างนั้นครับ จึงมีเพื่อนที่สนใจเกี่ยวกับวงการบันเทิงน้อยมาก ในฐานะเพื่อนพวกเค้าก็คอยช่วยเหลือสนับสนุนผม แต่ว่าแต่ละคนก็ต้องขยันเรียนเพื่อให้ได้เกรดดีๆ และสอบเข้าเรียนต่อให้ได้ ทุกคนเลยตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่

ถ้าอย่างนั้นในชีวิตของชังมินจนถึงตอนนี้ มีอะไรที่คุณทำพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตคะ

ถ้าเกิดมองย้อยกลับไป ผมก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรที่ผมได้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่เลยครับ ถ้ามีก็คงจะเป็นเมื่อตอนอยู่ชั้นประถม ตอนที่ผมทำขาตัวเองหักกับเรื่องรักแรกที่ผมไม่สามารถรักกับเธอได้มั้งครับ (ยิ้ม) ตอนนี้ผมก็อายุ 18 ปีแล้ว และกำลังรอคอยอนาคตต่อไปถึงแม้จะมีงานที่ยากลำบากผมก็จะตั้งใจทำและไม่ย่อท้อครับ

คำถามสุดท้ายนะคะ ชังมินอยากจะกลายเป็นผู้ใหญ่แบบไหนถ้าคิดในฐานะที่เป็น ชิมชังมิน

ก่อนอื่นในฐานะผู้ชาย ผมอยากจะเป็นคนที่ไม่เขินอายง่ายๆครับ ผมจึงพยายามเรียนรู้อารมณ์หลายๆแบบ และประสบการณ์หลายๆอย่าง ผมตั้งใจจะไม่หลบหนีกับความยากลำบาก อยากเป็นคนที่สามารถเอาชนะทุกสิ่งทุกอย่างได้ และอยากเปห็นคนที่จิตใจดีสามารถรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดของคนอื่นๆได้ ครับ

แล้วในฐานะที่เป็น Max (ชังมิน) สมาชิกดงบังชินกิหล่ะ

ในฐานะของ "Max ดงบังชินกิ" ไม่ว่าจะมีงานอะไรเข้ามา ก็อยากให้ทุกคนเห็นว่าผมเป็นคนที่ตั้งใจจริงๆ ในอนาคตผมก็จะตั้งใจต่อไป ไม่หยุดหรือถอย ดังนั้นอยากให้ดงบังชินกิเป็นกรุ๊ปที่ยิ่งใหญ่ขึ้นกว่านี้ครับ

ที่มา จากหนังสือ Seoul Street ขอบคุณมากๆค่ะ

สงสารแมกซ์เหมือนกันนะเนี่ย คงเหนื่อยน่าดูทั้งเป็นนักร้อง ทั้งเรื่องเรียนอีก แต่แมกซ์ก็เก่งจริงๆอ่ะนะ ขนาดไม่ค่อยมีเวลาเรียนยังสอบได้ที่ 1 ของชั้นเลยอ่ะ เก่งจริงๆๆ อิอิ

ใครที่จะโหลดเพลงนี้ไปฟัง คลิกที่นี่ค่ะ