เหงา...คิดถึง

ความเหงา เกิดขึ้นได้กับทุกคน คงไม่มีใครหรอกที่ไม่เคยเจอกับมันจริงมั้ย? เพียงแต่ว่าจะมากน้อยแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับตัวคุณเอง

ความเหงา คือการได้อยู่คนเดียว

แต่เหงาทั้งๆที่มีคนรอบข้างมากมายนี่สิยิ่งร้ายกว่า

เหงาและคิดถึง สองสิ่งนี้มักจะมาคู่กันเสมอ เมื่อใดที่คิดถึง ความเหงาก็จะเข้ามาครอบคลุมจิตใจโดยไม่รู้ตัว

จะมีอีกสักกี่คนนะที่ต้องจมปรักกับความเหงาอยู่อย่างนี้

จะมีอีกสักกี่คนกันที่ต้องร้องไห้ให้กับมัน

และจะมีอีกสักกี่คนที่พยายามวิ่งหนีมัน

ความเหงามันเจ็บปวด ทรมานแค่ไหน ใครหลายคนคงจะรู้ดีแต่บางครั้งความเหงามันก็ใช่ว่าจะแย่เสมอไป

ถ้ามองอีกแง่มุมนึง การที่เราเหงามันทำให้รู้ว่าถึงแม้ไม่มีใครเคียงข้าง แต่อย่างน้อยก็มีตัวเราเองที่คอยอยู่เป็นเพื่อนเสมอมา

ความเหงาเหมือนเปิดโอกาสให้คุณมองหาตัวเองมากขึ้น หลังจากที่คุณมัวแต่สนใจสิ่งรอบข้างมากมาย แต่คุณเคยสนใจตัวเองบ้างมั้ย???

เหงา เพราะต้องการไขว่คว้าหาใครคนนึง ต้องการมีคนมาเข้าใจ แต่ทำไมเราไม่ลองมองดูตัวเองบ้างหล่ะ จะมีใครกันที่เข้าใจเรา ที่อยู่กับเราและรับรู้ความรู้สึกได้ดีเท่าตัวเราเอง

ขอเพียงแค่มีใครสักคนที่เข้าใจ แล้วคุณเข้าใจตัวเองรึยังหล่ะ???

โลกใบนี้ อาจจะมีใครสักคนที่กำลังรอเราอยู่ พร้อมที่จะเคียงข้างเราแต่จะอีกนานมั้ย? ที่เราจะได้เจอกัน

อีกนานมั้ยที่ฉันจะได้พบเธอ???

ห่างหายไปนานเลย มาอัพชะหน่อยกันบล็อคร้าง เรื่องของเรื่องคือเน็ตที่บ้านอืดมากถึงมากที่สุด เฮ้อ เช็งจริงๆ ก็อัพอะไรไม่ได้มากได้มายเท่าไหร่นะ

ไม่ค่อยได้ติดตามข่าวดงบังเท่าไหร่ เห็นทัวร์แต่ญี่ปุ่น เฮ้อ!!! จะกลายเป็นคนญี่ปุ่นแล้วมั้ยเนี่ย เดือนธันวานี้ดงบังก็จะมีคอนที่ไทยแล้วหนิ แต่คงไม่ได้ไปดู วันนั้นคงเป็นวันที่สุดแสนจะทรมานในรอบปีของช้านเลยก็คงจะว่าได้กระมัง แค่คิดก็เศร้าจายแระ ฮือๆๆ

เปลี่ยนบรรยากาศมาดูคลิปตามิคดีกว่า พอดีทำไว้ให้มิคตอนวันเกิดอ่ะนะ แต่นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว ไม่ได้เอาลงสักที

Clip Tribute For Micky Yuchun

Click Play เพื่อดูค่ะ

อยากให้รู้ว่ามีหนึ่งคนที่ห่วงใย

และจะอยู่เฝ้าดูเธอถึงฝัน

ให้เธอมั่นใจและอย่าได้ไหวหวั่น

เพราะฉันจะเป็นแรงใจให้เธอ...

Tribute Micky Yuchun Part 2

มิคกี้ป่วยบ่อยจังแฮะ ดงบังทุกคนแหล่ะ เดี๋ยวก็คนนั้นป่วย คนนี้ป่วย พักๆกันมั่งเห๊อะ จะทำงานหนักไปถึงไหน เห็นแล้วสงสาร เฮ้อ มันก็ห้ามยากอ่ะนะ แบบว่าคนจะดังอะไรก็ฉุดไม่อยู่ เห็นหุ่นมิคตอนนี้แล้วตกใจผอมลงเยอะมาก ถึงขั้นแห้งเหลือแต่กระดูกเลยแหล่ะ แห้งๆแบบนี้เดี๋ยวจับตาไก่ไปชุปแป้งทอดกินชะให้หมดเรื่องหมดราวชะเลยหนิ อิอิ

อะไรที่ทำให้มิคกี้ ยูชอนเล่นเปียโนเก่งถึงเพียงนี้?

เมื่อก่อนตอนแรกมิคไม่ได้สนใจด้านดนตรีเลย แต่พอได้ย้ายไปอยู่ต่างประเทศกับครอบครัว ตอนแรกๆก็รู้สึกเหงามากเพราะคุยกับใครก็ไม่รู้เรื่อง เหมือนได้อยู่ตัวคนเดียว จึงมีแต่เสียงเพลงเท่านั้นที่คอยอยู่เป็นเพื่อน จนทำให้เริ่มหันมาชอบดนตรี สิ่งที่ทำให้มิคกี้เริ่มเล่นเปียโนก็เพราะว่าแม่ชอบฟังเพลงๆนึงของเกาหลีมาก ทำให้มิคคิดว่าอยากจะเล่นเปียโนเพลงนี้ให้กับแม่ฟัง จึงเริ่มด้วยการซื้อคีร์บอร์ดในราคาไม่กี่เหรียญและเริ่มหัดจนเล่นเป็นในที่สุด มิคได้เล่นเปียโนและร้องเพลงนี้ให้แม่ฟังทางโทรศัพท์เมื่อตอนที่ได้รับคัดเลือกการเดบิวส์ ซึ่งจนถึงตอนนี้นับได้ว่ามิคกับเปียโนเป็นของคู่กันมาตลอด มิคจะขาดมันไม่ได้เลย จนบางครั้งเพื่อนๆก็หาว่ามิคบ้า เพราะมิครู้สึกว่าสามารถสื่อสารกับเปียโนได้(อืม!!! เชื่อพี่เค้าเลย) หรือแม้กระทั่งมีรอยขีดข่วนเพียงน้อยนิดก็จะรู้สึกว่าเสียงมันเปลี่ยนไป ทำให้มิคจะคอยรักษามันอย่างดี

ความรักที่มิคมีต่อน้องชาย?

สร้อยข้อมือที่มิคใส่อยู่บ่อยๆเป็นของขวัญที่ริคกี้น้องชายซื้อให้ ทำให้มิคใส่อยู่ตลอดไม่เคยถอดเลย ตอนเด็กๆที่มิคย้ายไปอยู่อเมริกาต้องอยู่กับน้องชายในบ้านสองคนบ่อยๆ เพราะพ่อแม่ต้องไปทำงานกลับบ้านมาทั้งสองก็หลับแล้ว แทบจะไม่มีเวลาเจอหน้าพ่อแม่เลย มิครักน้องมากๆ ทุกครั้งที่น้องร้องไห้ มิคจะคอยปลอบทำเป็นร่าเริงและไม่ร้องให้น้องเห็นแต่แอบไปร้องไห้คนเดียวบ่อยๆ ซึ่งพ่อแม่ทั้งสองคนได้อย่ากัน มันเป็นช่วงที่ทรมานที่สุดสำหรับมิคเลยก็ว่าได้ แต่มิคไม่ยอมแพ้เพราะต้องเป็นพี่ที่ดูแลน้องมิคได้ทำงานเก็บเงินและนำเงินที่ได้มาทั้งหมดไปซื้อของที่น้องอยากได้ พาน้องไปโรงเรียนบ่อยๆ "ความจริงผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าที่ผมทำให้กับน้องทั้งหมดนั้นเป็นสิ่งที่อยากให้คุณพ่อคุณแม่ทำให้ผมหรือเปล่า ทุกครั้งที่ทุ่มเทความรักไปให้กับน้องชาย ก็เหมือนกับได้หนีจากความทุกข์ไปด้วย ผมกับน้องชายจึงสนิทกันมากครับ"

Song:Turn Left Turn Right OST.